Ο ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ ΜΕ ΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ ΠΩΣ ΘΑ ΣΤΗΘΕΙ

 

Την εκτίμηση ότι «οι ελληνοτουρκικές σχέσεις αναπτύσσονται μέσα σε ένα πλαίσιο «περιορισμένων προσδοκιών όπου δεν υφίσταται σοβαρή προοπτική διαπραγμάτευσης που θα οδηγήσει στην επίλυση των προβλημάτων σε ζητήματα υψηλής πολιτικής που αντιμετωπίζουμε με την Τουρκία». 

Κάνει ο Παναγιώτης Τσάκωνας, καθηγητής Διεθνών Σχέσεων Σπουδών Ασφάλειας στο πανεπιστήμιο Αιγαίου, σε συνέντευξή του στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, με αφορμή το κλίμα που έχει διαμορφωθεί στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο.

Ο κ. Τσάκωνας επισημαίνει ότι το πλαίσιο αυτό έχει δημιουργηθεί από το τέλος του 2004 και έχει θέσει τις παραμέτρους με βάση τις οποίες κινούνται οι ελληνοτουρκικές σχέσεις, ενώ επισημαίνει ότι η Τουρκία έχει προχωρήσει σε ποιοτική αναβάθμιση της αναθεωρητικής ρητορικής και στη δημιουργία «κρίσεων χαμηλής έντασης».

Για να τεκμηριώσει την άποψη αυτή, ο κ. Τσάκωνας κάνει μια σύντομη ιστορική αναδρομή στον τρόπο με τον οποίο διαμορφώθηκε η τουρκική εξωτερική πολιτική μετά την απόφαση του Ελσίνκι του 1999 και αφήνει σαφώς να εννοηθεί ότι ήταν λάθος η ακύρωσή της από την κυβέρνηση Καραμανλή .

Η διαχείριση των κρίσεων που προκαλεί η Τουρκία είναι ένα ζήτημα που απασχολεί χρόνια τον κ. Τσάκωνα που έχει καταθέσει και πλήθος προτάσεων σε άρθρα του και βιβλία τα τελευταία χρόνια.

Απαντώντας στο ΑΠΕ-ΜΠΕ σε ερώτηση σχετικά με τον τρόπο αντιμετώπισης της τακτικής της Άγκυρας , ο κ. Τσάκωνας σημειώνει ότι «το ζητούμενο είναι η όσο το δυνατόν αποτελεσματικότερη διαχείριση των κρίσεων χαμηλής έντασης που αναπτύσσονται ήδη στο μέτωπο της Ανατολικής Μεσογείου και που η Ελλάδα θέλει να διασφαλίσει ότι δεν θα μεταφερθούν και ανατολικότερα στο Καστελόριζο ή και στο Αιγαίο». 

Προσθέτει ότι, όπως αναπτύσσονται πλέον οι ελληνοτουρκικές σχέσεις σε Αιγαίο και Κυπριακή ΑΟΖ δεν είναι πιθανό να πάμε κατευθείαν «σε αναπότρεπτη άσκηση βίας (Ροζάκης)», αλλά σε αυτό που ήδη συμβαίνει, δηλαδή σε κρίσεις στο ενδιάμεσο επίπεδο. 

Το γεγονός, τονίζει, ότι η Τουρκία συνεχίζει να δημιουργεί κρίσεις χαμηλής έντασης σημαίνει ότι στο ενδιάμεσο αυτό επίπεδο (και όχι στο συνολικό αποτρεπτικό πλαίσιο) η αποτρεπτική μας ικανότητα έχει ήδη τρωθεί, εάν όχι αποτύχει. Χρειάζεται να βρούμε τρόπους να μην επιτρέψουμε τη συνέχιση αυτής της κατάστασης, επισημαίνει.